Játningar í kjölfar kosninga

Ég ætla að koma þessu frá mér ÁÐUR en ný ríkisstjórn verður mynduð.

Ég kaus ekki Sjálfstæðisflokkinn í þessum kosningum. 

Alla starfsævina hef ég verið í "einkageiranum" þar sem fyrirtæki þurftu að halda sjó í samkeppnisumhverfi og standa sig til að lifa og dafna. Um nokkurt skeið fannst mér ég eiga heima í Sjálfstæðisflokki, meðan hann var breiðfylking fólks úr ýmsum áttum, sem vildi lifa við frjálsa samkeppni í viðskiptalífinu og vildi styðja við einkaframtak og dugnað fólks.

Ástæðurnar fyrir ákvörðun minni nú eru stefnumál flokksins eins og hann er í dag, en ég  tók þessa ákvörðun eftir síðasta landsfund. Sjálfstæðisflokkurinn er kominn mun lengra til hægri en mér hugnast, svo nú vil ég vera "lausafylgi" í íslenskri pólitík. 

Stefnumálin sem ég er helst ósátt við eru þrjú;

Í fyrsta lagi, að flokkurinn taki svo afgerandi afstöðu gegn því að klára aðildarviðræður við Evrópusambandið. Mér finnst ótrúverðugt að segja fólki hvað endanlegur samningur "myndi fela í sér",  áður en hann liggur fyrir.  Ég vil að viðræðurnar verði kláraðar og svo vil ég fá að kjósa um niðurstöðurnar.

Í öðru lagi, vil ég skipta út íslensku krónunni. Myntkerfið er of lítið, það mun alltaf bjóða upp á sveiflur og óöryggi að lifa við þessar aðstæður. Auk þess hlúir það að spillingu og gjaldeyrisbraski. Það gengi sem almenningur fær fyrir sínar krónur er allt annað en það sem greitt er fyrir aflandskrónur.

Í þriðja lagi, síðast en ekki síst;  er ég ósátt við hve dyggan vörð Sjálfstæðisflokkurinn stendur um verðtrygginguna. Þetta hugnast eldri kynslóðinni sem er skuldlaus, á myndarlegar innistæður í bönkum og verðtryggðan lífeyri. Fylgi flokksins er gott í þeim aldurshópi.

Þessar aðstæður elstu kynslóðarinnar eru alfarið á kostnað yngri kynslóða okkar samfélags, sem borga undir þessa verðtryggingu með nánast öllum þáttum síns lífsstíls.

Unga fólkið okkar getur ekki tekið húsnæðislán á sambærilegum kjörum og í nágrannalöndunum.

Í kosningabaráttunni talaði flokkurinn ekkert til yngstu kjósendanna. Aðeins einn fundur var haldinn í Naustinu, auglýstur undir heitinu fyrstu íbúðakaup eða eitthvað í þeim dúr, sem gekk svo einfaldlega út á að ráðleggja ungu fólki að leggja fyrir.  Engar hugmyndir voru á teikniborðinu í þá veru að auðvelda ungu fólki fyrstu íbúðakaupin. 

Allir sem starfa á íslenskum vinnumarkaði eru með lögum skyldaðir til að greiða drjúgan hluta tekna sinna í lífeyrissjóð alla heilu starfsævina. Engin trygging er fyrir því hvað sjóðfélagar fá tilbaka. Sjóðirnir eru notaðir meðal annars til að greiða lífeyri til þeirra sem elstir eru í dag. Sjóðfélagar fá engu um það ráðið hvernig fjármunum sjóðanna er ráðstafað í ávöxtunarskyni. Ákvarðanir eru ekki teknar á lýðræðislegan hátt. Fyrirvaralaust geta sjóðirnir skert réttindi sinna sjóðfélaga til lengri eða skemmri tíma. Það er eignaupptaka og ekkert annað. Hvort eitthvað verður til í þessum sjóðum þegar röðin kemur að unga fólkinu okkar er allsendis óvíst.

Greiðslur í lífeyrissjóði eru því viðbótar skattlagning. Það er sanngirnismál að afnema alla lífeyrissjóði. Reyndar eru þeir orðnir eins konar ríki í ríkinu. Önnur leið í réttlætisátt væri að sameina þá í einn lífeyrissjóð þar sem allir landsmenn nytu sömu kjara. Við erum jú öll undir lífeyrislögin sett varðandi inngreiðslur til þeirra. Það er því varla langsótt ef lög kvæðu á um að setja alla undir sama hatt varðandi útgreiðslur í samræmi. Á tímabili var talað um að "frelsi" skyldi vera í lífeyrismálum. Það er þó alls ekki til staðar nema í sárafáum tilvikum. Fólk hefur almennt ekki val um í hvaða sjóði það greiðir, heldur er það bundið hverri starfsgrein. Við erum ekki stórþjóð, það blasir því við að margir sjóðanna eru af óhagkvæmri stærð.

Það samræmist betur viðhorfum frjálshyggjufólks að leggja áherslu á að fólk sjái sjálft um sinn langtímasparnað sem myndi erfast að fullu, heldur en að styðja við bakið á lífeyrissjóðunum eins og flokkurinn gerir nú með ráðum og dáð, með því að standa vörð um verðtryggingu. 

 

Verðtryggingin hefur átt drjúgan þátt í að sundra þjóðinni, skipta henni upp í tvo hópa, eignafólk og skuldugt fólk. Þeir sem eru svo heppnir að hafa atvinnu og geta staðið í skilum með sín húsnæðislán eignast samt ekki heimili sín, því verðtryggingin étur þau upp, bæði á meðan fólkið vakir og líka þegar það sefur.

.

Ég styrki flugbjörgunarsveitina

Hin árlega flugeldaumræða er hafin fyrir nokkru. Næstu sólarhringana munu íslendingar versla flugelda fyrir gífurlega mikla peninga.

Ég styrki Flugbjörgunarsveitina.

Við búum í strjálbýlu landi sem gerir hlutverk hennar enn mikilvægara en þar sem greiðfært er um lönd. Fólk ferðast mikið um hálendi Íslands, fjöll og firnindi bæði í byggð og í óbyggðum. Margir ferðast á eigin vegum.

Hlutverk flugbjörgunarsveitanna er ekki síður mikilvægt hér á Íslandi vegna sjófarenda.

Björgunarsveitirnar eiga sína afkomu að mestu leyti undir flugeldasölu-vertíðinni. Starfsskilyrði þessa hugaða fólks byggjast á þeirra eigin hreysti, áhuga og eljusemi.

Það er í sjálfu sér merkilegt að okkar samfélag með sína nútímalegu lífshætti - við erum komin á annan áratug tuttugustu og fyrstu aldarinnar - í okkar harðbýla landi, treystum samt enn í dag alfarið á SJÁLFBOÐALIÐA, þegar veður gerast válynd og fólk eða fé fennir í kaf í dreifbýlinu.

Öðru máli gegnir um íþróttafélögin í landinu. Vissulega gegna þau mikilvægu hlutverki í samfélaginu og eru mikilvæg í forvörnum þó þau bjargi kannski ekki mannslífum, eins og björgunarsveitirnar, nema í óeiginlegum skilningi. En íþróttafélögin njóta styrkja mjög víða að, frá ríkinu og þar með skattgreiðendum, frá fyrirtækjum og einstaklingum auk félagsgjalda. Auk þess hafa starfsmenn íþróttafélaganna þjálfarar og fleiri, laun fyrir sína vinnu.

Einkaaðilar sem gera út á að innleysa gríðarlegan skammtímahagnað á flugelda - og sprengjusölu eiga ekki aðgang að minni pyngju enda eru þeir að selja til þess eins að bjarga sjálfum sér.

Upplýsingar um sölustaði; 

http://www.fbsr.is/Flugeldar/Index.html

Stundum er vandlifað

Herman Koch og Sumarhús með sundlaug

Fyrir nokkru skrifaði ég hér á blogginu um Herman Koch, hollenskan rithöfund sem rataði á fjörur mínar fyrir nokkrum misserum síðan.  

Ég var núna að lesa Sumarhús með sundlaug.

Mig langaði til að lesa þessa bók af því höfundurinn er góður og hann er einn af þessum "miskunnarlausu" nútímahöfundum sem hristir duglega upp í lesandanum með óhefðbundnum íhugunarefnum sínum. 

Ég las hana frá byrjun til enda í einni lotu án þess að leggja hana frá mér.

Hann veltir þarna upp ekki óskyldu þema og í fyrri bókinni Kvöldverðurinn, en þessar tvær bækur eru sjálfstæð verk.

Hann gagnrýnir smáborgarahátt okkar vesturlandabúa og bendir á að ekki er allt sem sýnist. Stundum er líf fólks slétt og fellt á yfirborðinu - en bara á yfirborðinu. 

"Góðborgarar" samfélagsins eru ekki endilega allir svo góðir borgarar sem halda mætti. Hann persónugerir tvískinnungsháttinn með sjálfum sögumanninum sem er heimilislæknir. Með innsýn í hugarheim hans er ekki horft inn í neina stásstofu. Maðurinn er flókinn persónuleiki, siðblindur, ofur stjórnsamur og á flestan hátt andstyggilega þenkjandi einstaklingur. 

Þessi bók er mjög vel skrifuð, sannfærandi og eftirminnileg,  en vissulega ógeðfelld á sinn hátt eins og við mátti búast.

Herman Koch er alltaf fyndinn þó svartur húmor sé. Kafla í bókinni má líkja við góðan íronískan farsa, en þar finnst mér höfundur óborganlegur þar sem hann fjallar um og kryfur til mergjar þá breytingu á hegðun sem áfengisneysla kallar fram hjá "mikilsvirtum" stútungskörlum í strandpartýi á sumarleyfisstað.  

Umfjöllun útgefanda fylgir hér:

Herman Koch og Kvöldverðurinn

Mig langar til að fjalla stuttlega um hollenska rithöfundinn Herman Koch. Hann er sannarlega einn sá athyglisverðasti sem rekið hefur á mínar fjörur allra síðustu misserin.

Herman Koch var fæddur í Arnhem árið 1953.

Frumraun hans í bókmenntum kom út árið 1985. Það var sögusafn sem kallast 'De voorbijganger' (Vegfarandinn).

Fjórum árum síðar gaf hann út "Red ons, Maria Montinelli" (Frelsa oss, Maria Montinelli).  Sagan var byggð á reynslu hans af skólagöngu í Amsterdam. Bókin varð geysivinsæl.

Árið 2009 kom út sú einstaka saga sem ég ætla að fjalla um hér, Kvöldverðurinn. Þessi bók gerði Herman Koch að einum helsta metsöluhöfundi Evrópu.

 

 

Kvöldverðurinn.

Hvað myndum við ganga langt til verja börnin okkar?

 

Sagan hefst með drykk og dökkum húmor.

Paul Lohman er atvinnulaus kennari, bróðir hans Serge sem er í kosningabaráttu,stefnir á að verða næsti forsætisráðherra Hollands. Bræðurnir og eiginkonur þeirra, Claire og Babette eru mætt til að borða saman kvöldverð á glæsilegum veitingastað.

Þau spjalla um kvikmyndir, sumarleyfi.. á yfirborðinu virðist allt slétt og fellt. En mikið hvílir á þeim. Sameiginlegar áhyggjur af 15 ára gömlum sonum beggja hjónanna. Þeir hafa framið hræðilegan glæp sem skekur samfélagið. Voðaverkið náðist á myndband öryggismyndavélar og er sýnt í kvöldfréttunum. Aðeins foreldrarnir vita hverjir hinir seku eru – enn sem komið er.

Eiga þau að horfast í augu við voðaverkið, fara að lögum um ofbeldi og kalla drengina til ábyrgðar? Eða eiga þau að vernda synina og orðspor fjölskyldunnar hvað sem það kostar?

__ _

 

Í formi og framgangi sögunnar fer höfundurinn óvenjulega leið. Andstæður blasa við, fallegt veitingahús, glæsileg óaðfinnanleg máltíð annarsvegar og hinsvegar hið dökka, vitneskjan um hryllilegan glæp sonanna.

Lífshlaupið er ósjálfrátt skoðað eins og verða vill þegar fólk stendur frammi fyrir alvarlegum áföllum.

- Því er stillt upp með minningarbrotum, yfir fimm rétta kvöldverði. Einn réttur af öðrum, fallega fram borinn, með góðum hléum á milli. Kvöldverður bíður, hann kólnar smám saman. En sumir réttir eiga að vera kaldir.

Þessi uppbygging sögunnar er myndræn og aðgengileg. Næstum eins og kvikmyndahandrit.

Bókin flokkast ekki sem glæpasaga þó hún sé saga um glæp. Sagan fjallar um gjald hamingjunnar. Um siðleysi og þá fyrst og fremst siðleysi meðal vel stæðra vesturlandabúa.

Nærvera stjórnmálamannsins er táknmynd yfirborðsmennsku og sjálfselsku. Hann brosir stöðugt þegar hann heldur fólk horfa á sig, án þess að brosið nái til augnanna.

Sagan er sögð af hinum bróðurnum, þeim sem lifir hinu "fullkomna" fjölskyldulífi. Smám saman kemur þó í ljós að hann er ofbeldisfullur, og það hefur valdið því að hann getur ekki lengur sinnt starfi sínu sem sögukennari. 

Allir hafa eitthvað að fela.

 

Rithöfundurinn nánast krefst þess af lesandanum að hann taki afstöðu. Einn kafli í bókinni er það ágengur að höfundinum var ráðlagt af þeim sem hann valdi til að lesa handritið yfir, áður en sagan fór í útgáfu, að fella kaflann út. Það fullvissaði Herman Koch um að kaflinn skyldi vera.

 

Herman Koch er beittur rithöfundur. Hann ýtir við lesendum sínum með áleitnum spurningum um lífstíl nútímafólks á vesturlöndum, ást og fjölskyldu, siðferði og ábyrgð.

Höfundurinn lætur engan ósnortinn. Jafnvel þeir sem ekki hrífast af satíru lesa hann samt til enda. Sagan er ögrandi og ákaflega dökk.

Einhver orðaði það svo að þessi skáldsaga taki lesandann hálstaki og sleppi ekki.

.